Malavi

Malavi

DEVLETİN ADI: Malavi Cumhuriyeti 
BAŞŞEHRİ: Lilongwe 
NÜFUSU: 9.484.000 
YÜZÖLÇÜMÜ: 118.484 km2 
RESMİ DİLİ: Malavice (Şiş-va), İngilizce 
DİNİ: Yerli batıl inançlar, Müslümanlık 
PARA BİRİMİ: Malavi Kwachası 

Afrika’nın güneydoğusunda yer alan bir ülke. Kuzeyde Tanzanya, doğuda ve güneyde Mozambik ve batıda Zambiya ile çevrilidir.

Tarihi

Malavi’nin uzak geçmişi iyi bilinmemektedir. Bununla beraber yapılan tarihi araştırmaların neticesine göre, bu ülkenin tarihinin 13 ve 16. yüzyıllar arası yaşamış olan, Malavi İmparatorluğu ile başladığı kabul edilmiştir. Buna göre bölgenin ilk sakinleri, Bantuların bir kolu olan Şis- valardır. On yedinci yüzyıldan itibaren ülke, Portekizlilerin, İskoçların ve İngilizlerin saldırılarına maruz kalmaya başladı. 1891 yılından 1964 yılına kadar, İngiliz işgali altında kaldı. Bu tarihte, İngiliz Milletler Topluluğu içinde bağımsız bir devlet oldu. İki yıl sonra da, cumhuriyetin ilanıyla, müstakil hale geldi. Aynı yıl yapılan halk oylaması neticesinde, yıllardır Malavi’nin istiklal mücadelesinin liderliğini yapmış olan Dr. Hasting Kamuzu Banda, Cumhurbaşkanı seçildi. Banda’nın başkanlığını yaptığı Milli Kongre Partisinin üyelerinden teşkil edilmiş Maldiv Meclisi, 1971 yılında Banda’nın ömür boyu Cumhurbaşkanı olduğunu ilan etti. İlk seçimler 1978 Haziranında yapıldı. Banda günümüzde de Cumhurbaşkanlığı görevini südürmektedir (1993).

Fiziki Yapı

Afrika’nın güneyinde yer alan ve dar bir şerit halinde uzanmış olan Maldiv toprakları, Büyük Rift Vadisinin güney kısmını meydana getirir. İnce ve uzun bir şekli olan Malavi (Nyasa) Gölü, ülkenin hemen hemen bütün doğu sınırlarını kaplar. Ülkenin yüzölçümü 118.484 km2dir. Bunun 24.403 km2si Malavi Gölüne aittir. Deniz seviyesinden 460 m yüksekte olan Malavi Gölünün en derin yeri 706 m olup, batı ve güney kıyıları Malavi Cumhuriyetine, diğer kıyıları Mozambik ve Tanzanya’ya aittir. Ülkenin bütün nehirleri Malavi Gölüne dökülür. Bunlardan Malavi Gölü ile Malombe Gölü arasında yer alan ve ülkenin en büyük nehri olan Shire 95 km uzunluğundadır.

Yaklaşık olarak 830 km uzunluğunda ve 160 km genişliğindeki Malavi toprakları, kuzeyden güneye doğru gittikçe yükselen yayla ve dağ silsilelerinden meydana gelir. Bu yüksekliklerin doğu yamaçları Malavi Gölüne yaklaştıkça alçalırlar. Bu yaylaların en büyüğü olan Lilongve Yaylası, ortalama 1065 m civarında yüksekliğe sahiptir. Ülkenin en yüksek noktası 3.000 m ile Mlanje Dağı ve en alçak yeri de güneydeki Nsanje bölgesi olup, denizden 36 m yüksekliktedir.

İklim

Genel olarak tropikal iklimin tesiri altındadır. Hava sıcaklığı ortalama olarak temmuz ve ağustos aylarında 21°C ekim ayında ise 29°C’dir. Dolayısıyla en sıcak aylar ekim ve kasım aylarıdır. Aralıktan nisan ayına kadar yağışlar çoktur. Yüksek bölgelerde ise sıcaklık ve yağış farkları fazladır. Yıllık ortalama yağış miktarı yaklaşık 1150 milimetredir.

Tabii Kaynakları

Malavi, kendine yetecek ürünleri elde edecek kadar, orta seviyede verimli topraklara sahiptir. Yüksek ve bol yağış alan bölgeler, savanalar, baobab ağaçları ve kalın yapraklı ağaçlar bakımından oldukça zengindir. Malavi Gölünün Nkhata Körfezi kıyıları ise tropikal ormanlarla kaplıdır. Bütün bu ormanlar, ülkenin yaklaşık % 20’sini kaplar. Bu ormanlarda genellikle fil, aslan, leopar, çita, porsuk, çakal, zebra, su aygırı, maymun ve antilop, bol miktarda mevcuttur.

Malavi, yeraltı kaynakları bakımından fakir olup, maden ihtiyacını daha çok komşu ülkelerden tedarik ederek karşılar.

Nüfus ve Sosyal Hayat

Malavi nüfusunun çoğunluğunu, Bantu aşiretinden olan yerliler teşkil etmektedir. Çok az miktarda Asyalı ve Avrupalı da mevcuttur. Yaklaşık 8.515.000 kişi olan nüfusun büyük çoğunluğu aşağı yukarı 200 kişiden teşkil edilmiş küçük köylerde yaşar. Nüfusun % 10’luk bir bölümü ise şehir merkezlerindedir.

Halk genellikle tarımla uğraşır. Bununla beraber Rodezya, Güney Afrika Cumhuriyeti ve Zambiya’ya maden ocakları ve çiftliklerde çalışmak üzere binlerce işçi gider. Yıllık milli gelir ve halkın refah seviyesi oldukça düşüktür. Kişi başına düşen milli gelir ise sadece 200 dolar kadardır (1993). Televizyon yayını yoktur. Ulaşım yolları ise kifayet etmemektedir.

Resmi dil İngilizce ve halkın % 90’ının konuştuğu Malavice (Şiş-va lisanı)dir. İngilizce öğretim yapan yabancı okullardan başka, özellikle 1948 yılından sonra açılan yerli okulların sayısı bir hayli fazladır. Böylece halkın % 60’a yakın bir bölümü okur-yazar hale gelmiştir. Halk, çoğunlukla yerli inançlara mensuptur. Son zamanlarda İslamiyet hızla yayılmaktadır. Bugün nüfusun % 35’lik bir bölümü İslamiyeti kabul etmiştir.

Siyasi Hayat

Demokratik parlamenter ve başkanlık sistemi ile idare edilmektedir. Cumhurbaşkanı, normal olarak beş yıllık bir görev süresi için seçilmektedir. Millet Meclisi 102 üyeden meydana gelmiş olup, sadece Milli Kongre Partisinin hazırladığı aday listesine göre seçilir. Meclisin 15 üyesi ise parti tarafından seçilir. Yasama gücü meclise aittir. Hükumet, Meclis üyelerinden Devlet Başkanının tasvibi ile kurulur. Meclis, 1971 yılında çıkardığı bir kanunla, Dr. Banda’yı ömür boyu devlet başkanı ilan etti. Hala bu görevde bulunmaktadır (1993).

Ekonomi

Ekonomi daha çok tarım ve hayvancılığa dayanır. Halkın % 90’ı tarım alanında çalışır. Ülke topraklarının 25.000 km2si tarıma elverişlidir ve oldukça verimlidir. En çok yetişen ürünler, çay, tütün, mısır, kahve, manyok, pirinç, şekerpancarı, darı, pamuk, sebze ve meyvedir. En önemli ihraç ürünleri tütün, çay ve pamuktur. Ülkede tarım ürünlerini işleyen işletmelerden başka bir rafineri, imalat sanayii, çimento, dokuma ve seramik fabrikaları mevcuttur.

Ormanlarından elde edilen kereste çok makbul olup, ülkenin önemli gelir kaynağıdır. Madenleri yetersiz miktardadır ve daha çok imalat sanayiinde kullanılır. Dış ülkelerden umumiyetle tüketim malları, petrol, çeşitli madenler, makina ve motorlu araç ithal eder.

Ülkenin gelir kaynakları arasında balıkçılık ve turizm önemli yer tutar. Malavi Gölü, Rift Vadisi ve Mlanje Dağı turistik açıdan büyük önem taşımaktadır. 

Saint Kitts ve Nevis

Saint Kitts ve Nevis

Coğrafi konumu

Saint Kitts ve Nevis, 17 20 Kuzey derecesi, 62 45 Batı boylamındadır. Yüzölçümü 261 km² olan ülkenin nüfus yoğunluğu 164 /km²'dir.

135 km. sahil şeridi olan ülkede, Tropikal İklim hakimdir. İç kısımlar dağlık, arazi volkanik özellik taşımaktadır. Deniz seviyesinden en yüksek noktas 1.156 metre rakımdaki Liamuiga Dağı'dır.

Nüfus bilgileri

2005 yılı tahminlerine göre ülkenin toplam nüfusu 42.696'dir. Nüfus artış oranı 2001 verilerine göre, %-0.11'dir. (2001 verileri)

Ortalama hayat süresi; erkeklerde 68.22; kadınlarda 73.97, genelde ise 71.01 yıldır. Ortalama çocuk sayısı 2.41 çocuk/1 kadındır.

Nüfusu oluşturan uluslar ağırlıklı olarak Kittili ve Nevislilerdir. Etnik olarak dağılımı zenciler çoğunlukta olmak üzere, İngilizler, Portekizliler ve Lübnanlılar da etnik gruplar içerisindedir.

Togo

Togo

DEVLETİN ADI: Togo Cumhuriyeti 
BAŞŞEHRİ: Lomé 
NÜFUSU: 3.700.000 
YÜZÖLÇÜMÜ: 56.785 km2 
RESMİ DİLİ: Fransızca 
DİNİ: Putperestlik, Hıristiyanlık, İslamiyet 
PARA BİRİMİ: CFA Frankı 

Batı Afrika’nın güneyorta kıyısında yer alan bağımsız bir devlet. Togo, batıda Gana, kuzeyde Yukarı Volta, doğuda Benin devletleriyle komşudur.

Tarihi

Togo toprakları 19. yüzyıla kadar kuvvetli krallıkların bir parçası olarak kaldı. Ülkede sırayla Mossi İmparatorluğu, Ashanti Konfederasyonu ve Dahomey Krallığı hüküm sürdüler. 1884’te bir Alman temsilcisi ve Togo’nun başkanı arasında imzalanan anlaşma sonucunda, Togo için yeni bir dönem açıldı. Almanya’nın ülke üzerindeki resmen kontrolü, 1884-1885 konferansından sonra başladı. 1897 ve 1899 yıllarında İngiltere, Fransa ve Almanya arasında yapılan anlaşmalarla bugünkü Togo’nun sınırları çizildi. Birinci Dünya Harbinin ilk günlerinde, Fransız ve İngiliz birlikleri başşehir Lomé’yi işgal ettiler. Togo, 1919’dan itibaren, ilk önce Milletler Cemiyetinin bir mandası olarak, sonra Birleşmiş Milletler adına Fransa tarafından yönetilen bir ülke haline geldi. 27 Nisan 1960’ta Togo’da Cumhuriyet ilan edilerek bağımsız bir devlet kuruldu. 1961 seçimlerinden sonra Başkanlık sistemine geçildi ve Olympio ülkenin ilk başkanı seçildi. Olympio’nun 1963’te öldürülmesi üzerine Grunitaky seçimleri kazanarak başkan oldu. Aynı sene yürürlüğe giren anayasayla yeni bir meclis kuruldu. 1967’de Genelkurmay Başkanı Albay Gnassingbe Eyadema yaptığı bir darbeyle yönetimi ele geçirdi. 1979’da düzenlenen yeni anayasa ile ülkede tek partili sisteme geçildi ve darbeden sonra ilk genel seçimler yapıldı. Eyadema 1985’teki seçimleri de kazanarak ikinci defa devlet başkanı oldu. Eyadema’ya karşı bu arada birkaç kez başarısız darbe teşebbüsünde bulunuldu. Eyadema bu görevini halen sürdürmektedir (Ocak-1994).

Fiziki Yapı

Uzun dar bir şerit halinde 600 km boyunca Gine Körfezine uzanan Togo, azami 120 km’lik bir genişliğe sahiptir. Kıyı, alçak ve düz ovalarla kaplıdır. Güneybatıdan kuzeydoğuya doğru, Gana’dan Benin’e giden bir dağ silsilesi yer alır. Bu dağlar güneyde Togo Dağları, kuzeydeyse Atokara Dağları adını alır. Dağların deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 600 m’dir. Bu dağlardan birçok nehir kaynaklanır. Bunların en önemlisi Mono olup, diğer önemli nehirler Ogou ve Oti’dir.

İklim

Togo iki farklı iklim bölgesine ayrılır. Ortalama aylık sıcaklıkların 21°C ila 31°C arasında değiştiği güneyde sıcak ve nemli bir iklim hüküm sürer. Kıyıdan dağların yakınına kadar yıllık yağış ortalamaları 760 mm ile 1270 mm arasında değişir. En yağışlı aylar mayıs, haziran ve eylüldür. Dağların kuzeyindeyse aylık sıcaklık ortalamaları 19°C ila 22°C arasında değişmekte olup, iklim güneye nazaran daha soğuktur. Yıllık yağış miktarları dağların yakınından kuzeye kadar 1040 mm ila 1300 mm arasında değişir.

Tabii Kaynakları

Togo ormanları 39.000 km2lik bir sahayı kaplar. Ağaçların büyük çoğunluğu gemi inşaatında kullanılır. Aslan, leopar ve fil, maymun, suaygırı ve timsah ülkenin belli başlı vahşi hayvanlarıdır. Ülkede önemli maden olarak sadece fosfat bulunur.

Nüfus ve Sosyal Hayat

3.700.000 nüfuslu Togo halkının % 16’sı şehirlerde, geri kalanı köylerde yaşar. Ülkenin tek önemli büyük şehri 366.476 nüfuslu başşehir Lomé’dir.

Togo nüfusunun büyük çoğunluğunu Batı Afrikalı Zenciler meydana getirir. Ülkede yaklaşık on sekiz kadar etnik grup vardır. Bunların en önemlisi ülkenin güney yarısının üçte birinde yaşayan Ewe olup, nüfusun % 20’sini teşkil eder. Diğer önemli etnik gruplar Aloposo, Ana, Mina, Kabye, Masari, Konkomba ve Kabrai’dir. Togo halkının büyük bir çoğunluğu putperest olup, geri kalanı Hıristiyan ve Müslümandır.

Togo’nun resmi dili Fransızca olmakla birlikte günlük işlerde çok sayıda değişik kabile dilleri kullanılır. Güneyde umumiyetle Ewe dili konuşulur. Diğer önemli diller Kotokoli, Kabrai, Hausa, Ana ve Bassari’dir. Küçük bir ülke olan Togo’da 40’tan fazla şive vardır.

Togo’da, okuma-yazma oranı % 10 civarında olup, nüfusun ancak % 1’i ikinci derecenin üstünde eğitim görmektedir.

Siyasi Hayat

Togo cumhuriyetle idare edilen bir ülke olup, 1979 anayasasına göre yürütme yetkisi yedi senede bir seçilen devlet başkanının elindedir. Milli Meclis 77 üyeden meydana gelir ve beş senede bir halk tarafından seçilir. Devlet başkanı yeniden aynı göreve seçilebilir. Hükumet üyelerini atayan devlet başkanı, Milli meclisi dağıtma yetkisine de sahiptir. Togo Birleşmiş Milletler ve Afrika Birliği Teşkilatına üyedir.

Ekonomi

Togo’nun ekonomisi esas itibariyle tarıma dayanmakta olup, halkın % 78’i tarımla uğraşır. Tarım, gayri safi milli hasılanın yaklaşık % 50’sini, ihracatın ise % 70’ini teşkil eder. Ülkenin her yerinde küçük çiftçi aileleri tarafından yiyecek bitkileri yetiştirilir. Ülkenin başlıca ihraç bitkileri kahve, palmiye ürünleri, hurma yağı özü, kakao ve pamuktur. Diğer önemli ticaret bitkileri büyük hindistancevizi ve yerfıstığıdır. Yiyecek bitkileri olarak Togo’da tatlı patates, manyok, akdarı ve pirinç yetiştirilir.

imalat sanayii, Togo ekonomisinin küçük bir parçasını meydana getirir. Ülkede tekstil ve ayakkabı sanayii gelişmiştir. Dışardan makinalar, gıda maddeleri, inşaat malzemeleri, kimyasal madde ve kağıt ürünleri satın alır.

Togo dış ticaretin büyük bölümünü Fransa ile yapar. Diğer ticaret yaptığı önemli ülkeler Birleşik Almanya, Hollanda ve Belçika’dır.

Ülkede yaklaşık 7547 km karayolu vardır. Bunun ancak % 22’si asfalttır. Bazı karayolları genellikle kurak mevsimde geçişe müsaittir. Demiryolu ağının uzunluğu ise 400 km’den fazladır. En işlek limanı olan Lomé’de milletlerarası bir havaalanı bulunur. 

Swaziland

Svaziland

DEVLETİN ADI: Svaziland Krallığı 
BAŞŞEHRİ: Mbabane 
NÜFUSU: 826.000 
YÜZÖLÇÜMÜ: 17.366 km2 
RESMİ DİLİ: İngilizce, Siswati 
DİNİ: Hristiyanlık, Animist 
PARA BİRİMİ: Lilangeni 

Güney Afrika’da 25° 43’ - 27° 19’ güney enlemleri ve 30° 48’ - 32° 08’ doğu boylamları arasında yer alan dört bir yanı Güney Afrika Cumhuriyeti ve kuzeydoğusu Mozambik ile çevrili bulunan bir krallık.

Tarihi

Svaziler, 16. yüzyılda Orta Afrika’da güneye göç edenBantu kabilesinden meydana gelmişlerdir. Tarih sahnesine devlet olarak ilk defa 18. yüzyılda çıktılar. 1840 yılında Kral Mswati’nin etrafında toplanarak Svazi krallığını kurdular. Fakat aynı tarihlerde Zulular tarafından kuzeye zorlandılar. Kral Mswati, İngiltere’ye sığındı. Otonomluklar İngiltere ve Transval tarafından garanti altına alındı. 1903’ten sonra İngiltere’nin kontrolu altına girdi.

Svaziland 1968 yılında bağımsızlığını kazandı. Yeni bir anayasa ilan edildi. 1973 yılında bu anayasa kral tarafından yürürlükten kaldırıldı.

Bütün siyasi partiler kapatıldı ve ülkenin bütün idari gücü kralda toplandı. Bu idare altı yıl devam etti. Nihayet 1979’da yeni bir Parlamento açıldı. Yeni bir anayasa hazırlandı, fakat hazırlanan bu anayasaya göre siyasi partilerin kurulması yasaklandı. Aynı zamanda parlamentonun yönetimindeki fonksiyonu, tavsiye verme seviyesine indirildi. Dünyanın en uzun tahtta kalan kralı olan İkinci Sobhuza 1982’de ölünce naiblik görevini ana kraliçe Dzeliwe üstlendi. Ertesi sene Sobhuza’nın oğlunu tahta geçirmek isteyen bir grup, Dzeliwe’yi yönetimden uzaklaştırarak kraliçe Nhombi’yi naibe ilan ettiler. Sobhuza’nın oğlu Makhosetine 1986’da Üçüncü Mswati adıyla taç giydi.

Fiziki Yapı

Svaziland küçük bir kara ülkesidir. Yüzölçümü yaklaşık olarak 17.366 km2dir. Genişliği 177 km ve uzunluğu ise hemen hemen 136 km’dir. Dörtgen bir şekle sahiptir. Küçük olmasına rağmen coğrafi farklılıklardan dolayı ülke dört bölgeye ayrılır; Highveld, Middleveld, Lowveld ve Lumbombo yaylası.

Highveld, Güney Afrika’nın Drakensberg bölgesinin bir devamıdır. Yaklaşık 5200 km2lik bir alana ve ortalama olarak 1100-1400 m arası yüksekliğe sahiptir. En yüksek yeri yaklaşık 1859 m’dir. Bölgede 40.000 hektarlık Afrika’nın en büyük insan yapısı ormanı da yer almaktadır.

İkinci bölge Middleveld, 4900 km2 yüzölçüme ve 600-750 m yüksekliğe sahip tepelik bir bölgedir. Biraz daha doğudaki Lawveld yaklaşık 5700 km2 yüzölçüme ve ortalama olarak 150-300 m yüksekliğe sahiptir. En doğudaki sınırdaki bölge ise 1550 km2 civarındaki Lubombo Yaylasıdır. Yüksekliği, Middleveld ile hemen hemen aynıdır.

İklim

Birinci bölge Highveld nemli ve ılıman bir iklime sahiptir. Yıllık yağış miktarı aşağı yukarı 1000-2300 mm arasında değişir. Middleveld ve Lubomba yaylası ise daha kuru ve astropikal bir iklime sahiptir. Tropikal bir iklimdeki Lowveld ise ortalama yıllık yağış olarak 500 ila 750 mm civarında yağmur alır. Yağışlar umumiyetle ekim ve mart ayları arasında olur. Highveld’de ortalama yıllık sıcaklık 16°C civarıyken, bu rakam Lawveld bölgesinde 22°C dolaylarına kadar çıkar.

Tabii Kaynakları

Yükseklik farkının hakim olduğu ülkede, bitki örtüsü farklılığı da mevcuttur. Yaklaşık 2600 tür bitki ve ot çeşidi yetişmektedir. Ülkede daha çok su aygırı, antilop, Afrika ceylanı, aslan, maymun ve Habeş maymunu yetişir. Lowveld bölgesinde ise timsah oldukça fazla sayıda mevcuttur.

Svaziland, Güney Afrika’nın en iyi sulanan topraklarına sahip ülkelerinden biridir. Ülkedeki nehirler ülkeyi baştan başa sulayarak Highveld bölgesinden doğar ve Hint Okyanusuna dökülürler. Bu nehirlerin en büyükleri şunlardır: Lomati, Komati, Usutu, Umbeluzi ve Nghwavuma.

Ülke yeraltı zenginliği bakımından orta seviyededir. Daha çok demir, asbestos ve kömür çıkarılır.

Nüfus ve Sosyal Hayat

Ülke nüfusu yaklaşık olarak 826.000’dir. Nüfus yoğunluğu 35’tir. Ülkedeki nüfus artışı % 2,8 olup nüfusun % 90’ını Sfaziler, % 2-3’ünü Zulular ve % 2’ni Avrupalılar meydana getirir. Ayrıca bazı Afrikalı veya Asyalı gruplar da vardır. Nüfus yoğunluğu en fazla şehirlerde olup, km2ye 286 kişi ve en az ise kır alanlarda olup, 10 kişidir. En kalabalık şehir 38.290 nüfuslu başşehir Mbabane ikinci büyük şehir Manzini’dir.

Nüfusunun çoğunluğu Katolik veya Animisttir. Resmi dili Siswati ve İngilizcedir. Ülkedeki okuma yazma oranı % 65’tir. Hemen hemen bütün genç nüfus okula gitmektedir.

Ülkede yüksek öğrenim Botswana, Lesotho ve Svaziland Üniversitelerinde yapılmaktadır. Botswana ve Svaziland’da 1975’te yeni bir üniversite daha açılmıştır.

Siyasi Hayat

Svaziland’ın yönetim sistemi monarşik bir idaredir. Devlet başkanı Kral Üçüncü Mswati’dir. Ülke idari olarak 4 sancağa (kazaya), 2 belediyeye ve 40 bölgeye ayrılmıştır. Parlamento bir millet meclisi ve bir senatodan meydana gelmiştir. Meclisin 40 üyesi ve senatonun 10 üyesi seçmenler tarafından seçilirken, geri kalan 10 meclis üyesini ve 10 senatörü kral seçer. Ülkenin seçmenleri 40 bölge başkanları tarafından seçilir. Svaziland ekonomik ve coğrafi şartlar sebebiyle Güney Afrika ile yakın siyasi münasebetler içerisindedir.

Ekonomi

Svaziland ekonomisi son yıllarda tarımdan, endüstriye doğru bir geçiş dönemine girmiştir. Ülke idaresi yaklaşık 1736 hektarlık bir alanı “Svazi milleti toprağı” olarak ayırmıştır. Geri kalan toprakları diğer ırklara duruma göre vermeyi kabul etmiştir. Bu geri kalan bölgenin bugün için 9591 hektarlık bir bölümü de özel mülkiyet olarak Svazilere aittir. Svazi milletine ait kısım ise umumiyetle çayırlık ve otluk bir arazidir. Hayvancılık, özellikle sığır yetiştiriciliği önemlidir. Ülke ekonomisi her ne kadar endüstriye doğru geçiyorsa da, endüstri, tarım, ormancılık ve mineral kaynaklara tabi kalmaktadır. Ülkenin en önemli endüstrisi ormancılık, kereste ve ağaç işleridir. Başlıca yetişen tarım ürünleri; mısır, şekerpancarı, pamuk, pirinç, ananas, turunçgiller ve darıdır. Ülke topraklarının % 19’u ekime müsaittir.

Svaziland’ın sahip olduğu yeraltı kaynakları; demir filizi, asbestos ve kömürdür. Ülkenin diğer önemli bir gelir kaynağı da ormancılık ve orman ürünleridir.

İthalat ve ihracatını daha çok Güney Afrika ve İngiltere’yle yapar. İhracatının tamamına yakın bir bölümünü tarım ve orman ürünleri meydana getirir. Son zamanlarda yol yapımı ve endüstri gelişimi maksatlarıyla Japonya ve Mozambik’le ticari anlaşmalar yapılmıştır.

Ülkenin hem demiryolu hem de karayolu ulaştırma sistemi oldukça iyidir. Karayollarının uzunluğu yaklaşık 2700 km’ye ulaşır. Hava yolu ulaşımı da oldukça iyi ve yeterli seviyededir.

Lesotho

Lesotho DEVLETİN ADI: Lesotho Krallığı BAŞŞEHRİ: Maseru NÜFUSU: 1.854.000 YÜZÖLÇÜMÜ: 30.355 km2 RESMİ DİLİ: İngilizce-Sesotho DİNİ: Hıristiyan, Animist PARA BİRİMİ: Güney Afrika Randı Afrika kıtasında etrafı tamamen Güney Afrika Cumhuriyeti ile çevrili bağımsız bir krallık. Güney Afrika Cumhuriyeti topraklarının ortasında kurulmuştur. Güney-kuzey doğrultusunda en geniş yeri ortalama 515 km, batı-doğu doğrultusunda en geniş yeri ise 432 kilometredir. Tarihi Lesotho ilk olarak 19. yüzyıl başlarında, Zulu ve Matabete kabilelerinin akınlarıyla dağıtılan kabilelerin geri kalanlarını birleştirmeyi başaran, Moshesh isimli bir başkanın liderliğinde tarih sahnesinde göründü. Boer çiftçilerinin 1868 yılındaki korkunç saldırısı üzerine, Moshesh İngiliz himayesini kabul etti. 1884 tarihinden itibaren İngiltere tarafından Basutholand ismiyle idare edildi. 1959 yılında ülke, içişlerinde bağımsız oldu. Bu yıldan sonra ülkenin büyük politik grupları, şiddetli bir bağımsızlık mücadelesine başladılar. Bu mücadelelerin sonunda, 4 Ekim 1966’da Lesotho, istiklale kavuştu. Aynı sene 17 Ekim’de Birleşmiş Milletlere kabul edildi. Lesotho ayrıca, İngiliz Milletler Cemiyetinin de bir üyesidir. Güney Afrika Cumhuriyeti kendi toprakları içindeki ülkenin kontrolünü kolaylıkla sağlayacağı için, Lesotho’nun bağımsızlığını tanıdı. 1986 Ocağında askeri bir darbe ile Tümgeneral Justin Metsinolekhaya ülkenin yönetimini elegeçirdi. Askeri yönetim hala iş başındadır. Askeri yönetim demokrasiye dönüşün ilk adamı olan genel seçimleri Kasım 1993’te yapılmasını kararlaştırdı. Fiziki Yapı 30.355 km2 lik bir yüzölçüme sahip olan Lesotho, iki bölgeye ayrılır: Batıdaki düz araziler bölgesi ve doğudaki engebeli dağlık bölge. Batı kesimindeki düz araziler, deniz seviyesinden yaklaşık 1200 m yüksekliktedir. Buradaki topraklar, erozyonla ciddi bir şekilde aşınmıştır. Doğudaki engebeli dağlık bölgede, 3.350 metreye kadar yükselen Drakensberg Sıradağları uzanır. Bu dağlardan, Güney Afrika’nın en büyük nehirleri olan Tugela ve Orange nehirleri doğar. Bu nehirler, ülkenin sınırlarını aştıktan sonra Güney Afrika Cumhuriyeti topraklarını sulayarak, Atlas Okyanusuna dökülür. Ülkenin Kuzeydoğu kesimindeki yüksek yaylada, ülkenin en yüksek dağı olan Thabana Nitlenyana (3.482 m) vardır. İklim Düz arazilerde sıcaklık yazın 32°C ile kışın -7°C arasında değişir. Dağlık bölgede sıcaklık farkı daha da büyük olup, kışın sıcaklık ekseriya -16°C’a kadar düşer ve şiddetli kar yağışları görülür. En çok ekim ve nisan ayları arasında yağmur yağar. Değişiklikler arz eden yağış miktarı ortalaması, yılda yaklaşık 700 mm’dir. Ülkede arasıra vaki olan kuraklıklar, bazı bölgelerde ağaçların tamamen kesilmesinin sonucudur. Tabii Kaynaklar Küçücük bir ülke olan Lesotho, tabii kaynaklar bakımından fakirdir. Dağlık arazilerde, kontrolsuz ağaç kesimi ve keçi gibi hayvanların yetiştirilmesi, ülkeyi bitki örtüsünden mahrum bırakmış ve çok ağaçları ve fundalıkları yok etmiştir. Elmasın dışında işletilebilecek maden yatağı bilinmemektedir. Nüfus ve Sosyal Hayat 1.854.000 nüfusa sahib olan Lesotho halkının büyük çoğunluğunu Basotholar (% 99) meydana getirir. Ülkede az da olsa bir miktar Avrupalı, melez ve Asyalı bulunmaktadır. Nüfus yoğunluğu km2 başına 42 kişidir. Lesotho halkının çoğu, yılda 3 ila 9 ay Güney Afrika madenlerinde çalışır. Herhangi bir zamanda 120.000 ila 200.000 Lesotholu ülkesinde değildir. İşçilerin dışarıda çalışması gençleri öğretimden mahrum bırakmakta, aile hayatını yıkmaktadır. Nüfusun % 75’i Hıristiyan, kalanı Putperesttir. İlkokullardaki çocuk yüzdesi bakımından Afrika’da en yüksek orana sahip olan, okuma-yazma oranı % 50 ila % 55 arasındadır. Eğitim ve öğretim, devlet tarafından sağlanır. Yüksek tahsil, başşehir Maseru’nun 20 km uzağında bulunan Roma şehrindeki üniversitede yapılır. Üniversitede okuyan öğrenci sayısı 300 civarındadır. İngilizce ve Lesotho iki resmi dil olup, yerliler Lesotho lisanını konuşur. Siyasi Hayat 4 Ekim 1966’da istiklaline kavuşan Lesotho, kralın geniş yetkilere sahip olduğu anayasal monarşi ile yönetilir. Yasama meclisi; kral, senato ve millet meclisinden meydana gelir. Senato, 22 tane esas ve 11 tane kral tarafından tayin edilen üyelerden müteşekkildir. Millet meclisi genel seçimle beş yıl için seçilen 60 milletvekilinden ibarettir. 1986’da bir darbe ile başa geçen askeri yönetim bütün yetkileri elinde tutmaktadır. Lesotho, İngiliz Milletler Cemiyetine (Commenwealth) ve Birleşmiş Milletler Teşkilatına üyedir. Ekonomi Lesotho’nun ekonomisi, tarım ve hayvancılığa dayanır. Nüfusun büyük bir kısmı tarımla uğraşır. Buğday, mısır, süpürgedarısı yetiştirilen belli başlı tarım ürünleridir. Ekonomide büyük yeri olan hayvancılık da ülkede yapılmaktadır. Hayvan olarak koyun, keçi ve sığır yetiştirilir. Ülke topraklarının ancak 2.600 km2lik bir kısmı tarıma elverişlidir. Toprak erezyonu, devamlı bir problem olmaktadır. Ülkede sanayi yok denecek kadar azdır. Mum fabrikası, et konserve fabrikası, soğuk hava depoları gibi küçük sanayi tesisleri vardır. Ticaret ve sanayide Amerikan sermayesi önemli bir rol oynar. Lesotho ticaretin büyük çoğunluğunu ekonomik bakımdan bağımlı olduğu Güney Afrika Cumhuriyeti ile yapmaktadır. İhraç ürünlerinden darı, elmas ve hayvansal ürünler ya Güney Afrika Cumhuriyetine veya bu ülke yoluyla başka ülkelere satılır. İthalatını da aynı şekilde sağlamaktadır. Engebeli arazi ulaşım ve nakliyatı zorlaştırmaktadır. Ülkenin büyük kesiminde yük hayvanları, hala tek nakliye vasıtasıdır. Atlılara mahsus 2.575 km’lik yol vardır. Karayollarının uzunluğu 2.081 km’dir. Havayolu ve demiryolu ile de küçük çapta ulaşım yapılmaktadır.

Ütopik Ülke Uruguay

Uruguay Latin Amerika kıtasının en az turistik olan ülkelerinden biri. Brezilya, Arjantin, Şili, Peru gibi ülkeler turist ve gezginler için popüler hedeflerken, Uruguay az gidilen, az bilinen bir ülke. Tüm dünya ile ilgili seyahat kitapları yazan, bu konuda en iyi isim olan LonelyPlanet‘in hemen her ülke için bir rehber kitabı var; Asya, Afrika, Latin Amerika, Avrupa, tüm kıtalardan. Çok az gidilen ülkeler için ise ticari açıdan “kurtarmayacağı” için LonelyPlanet ayrı kitap basmaz, çok ülke içeren bir kitabın içerisinde yer verir. Uruguayda büyük Güney Amerika kıtası kitabında küçük bir bölüme sahip sadece. Guyanalar, Madagaskar, Ekvador,Moğolistan, Afganistan için bile ayrı bir seyahat kitabı olan LonelyPlanet’in kitap basmaya değer görmediğiUruguay candır.

Uruguay Hakkında Bilgi – Bunları biliyor muydunuz?

• İlk futbol dünya kupası 1930’da Uruguay’da yapıldı. Uruguay Dünya Kupası finalinde Arjantin’i 4-2 yenen Uruguay Milli Takımı şampiyon oldu.
• Dünyanın en geniş nehri Rio de la Plata burada. Karşı kıyı Arjantin.
• 1846′da Uruguay Latin Amerika’da köleliği yasaklayan ilk ülke oldu.
• Güney Amerika’nın Küba‘dan sonra en az şiddet suçu işlenen ikinci ülkesi.
• Güney Amerika’nın yaşam kalitesi en yüksek ülkesi.
• Küresel Barış Endeksinde (Global Peace Index) Güney Amerika kıtasında birinci.
• Kıtanın en kararlı demokrasisi.
• Paraguay kıtanın en yoksul, Uruguay ise en refah ülkesi. 
• Uruguay bebek ölüm oranı, ortalama yaşam süresi, okur-yazar oranı, kişi başı milli gelir gibi parametrelerin tamamında Türkiye’den önde ve dünya sıralamasında iyi bir yerde.
• Okuma-yazma oranı Küba‘dan sonra kıtada en yüksek ikinci ülke.
• Ortalama ömür yaklaşık 77 yıl.
• Birleşmiş Milletler raporuna göre dünyanın dokuzuncu en “yeşil” ve “yaşanabilir” ülkesi.
• Transparency International 2008 raporuna göre yolsuzlukta dünyada en iyi beşinci ülke.
• Sınır Tanımayan Gazeteciler’e (Reporters Sans Frontières) göre kıtanın en özgür basını Uruguay’da.
• Bazen “uzaktaki bilinmeyen ülke” anlamında kullanılan “Uruguay”ın anlamı ”renkli kuşlar ırmağı”.

Batı Avrupa gibi bir kalkınmışlık gelmesin aklınıza. Uruguay‘da hiçbirşeyi olmayan, yardımla geçinen çok sayıda insan da var.  

Uruguay’da Arctocephalus Australis (İng. fur seal, Tr. kürklü fok balığı) Peşinde 

Deniz aslanı dediğimiz bu memeli hayvanlar yazın belli dönemlerinde insansız kumsallarda ve kayalıklarda eşleşmek ve üremek için toplanıyorlar. Dişisi emzirme günlerinden sonra yavru fok sütten kesilince günlerce süren avlanma dalışlarına gidiyor. Çokeşli olan erkek kürklü fok balığı ise diğer dişilerden ve hakimiyet kurduğu alandan vazgeçmemek için üreme mevsimi boyunca aç kalıyor.  Uruguay’da çok sayıda bulunan bu hayvanlar üreme dışındaki tüm yıl boyunca açık denizlerde orta boy balıklar, mürekkepbalığı ve küçük kabuklularla besleniyorlar, kıyıya uğramıyorlar. Düşmanları ise köpekbalığı, katil balina ve bazen de daha büyük olan deniz aslanları. Kürklerinin kalınlığı nedeniyle özellikle 19. yüzyılda kitleler halinde öldürülen Arctocephalus Australis,bugünkü avlanma yasakları ve insanın pek ulaşamadığı ortamlarda yaşaması sayesinde tehlike altında bir tür değil.

Kürklü fok yavruları

JOSE MUJICA – Dünyanın en yoksul ve alçak gönüllü devlet başkanı

Dünyanın en yoksul cumhurbaşkanı Jose Mujica.

Askeri dönemde siyasi nedenlerle 15 yıl hapis yatan ve 1985’te demokrasiye geri dönüşle çıkan genel afla serbest kalan Jose Mujica, 2009 yılındaki seçimle devlet başkanı seçildi. Başkanlık sarayında değil, eşi Lucia Topolansky’ye ait sade çiftlik evinde birlikte yaşıyorlar. Mujica’nın tek mal varlığı eski model bir “tosbağa” Volkswagen; makam arabası, banka hesabı, koruma görevlisi yok. Maaşının %87’sini her ay hayır kurumlarına bağışlıyor. Uruguay Devlet Başkanı Jose Mujica‘yı görebilmeyi çok isterim. Hele 10 dakika sohbet edebilsem, yaşamımın en özel anlarından biri olur. Yaşasın Mujica Presidente. Dünyanın en yoksul devlet başkanı, kendini yoksul görmüyor.

Jose Mujica eski arabası ve köpeği ile evinde.

Uruguay Devlet Başkanı Jose Mujica ve Uruguay bayrağı.

Dünyanın en fakir cumhurbaşkanı bakın ne diyor: “Ben insanların gece uyuyacak bir saçak altı bile bulamadıkları bir dünyada, başkalarının 500 metrekarelik malikanelerde yaşamasını anlamıyorum. Evsizler için ev, suyu olmayanlar için su lazım, ekmek lazım. Sense böyle bir dünyada özel uçağım olsun, oraya buraya gideyim diyorsun. Eğer herkes daha fazlasını isterse, birgün kimseye birşey kalmayacak. Küresel ısınmadan bahsediyoruz ama doğaya saldırmaya ve çöp üretmeye devam ediyoruz. Eski ruhani tanrımızı kendi ellerimizle kurban ettik ve artık market tanrının tapınağındayız. Bu yeni tanrı; ekonomimizi, politikamızı, alışkanlıklarımızı, yaşamlarımızı düzenliyor ve bizlere faiz oranları ve kredi kartları ile mutluluğun yeni adresini veriyor. Öyle anlaşılıyor ki bizler, yalnız tüketme için yaratılıyoruz ve artık tüketemediğimiz zaman derin hayal kırıklığına uğrayarak kendimizi yok ediyoruz. Bana fakir denmesi yanlış, ben tutumlu bir insanım. Asıl yoksullar sürekli yaşamdan talepleri olan ve elde ettikleriyle yetinmeyen insanlardır. Ben elimde hafif bir bavulla dolaşıyorum. Bu bana istediğim yaşamı sürdürmek için yeterli zamanı veriyor. Asıl özgürlük yaşamak için kazandığın zamandır.”

Dünyanın en alçak gönüllü ve fakir devlet başkanı Jose Mujica.

Uruguay devlet başkanının yaşamında lükse, gereksiz tüketime, banka hesabına, kredi kartına, makam otomobiline yer yok.

Uruguay Devlet Başkanı Jose Mujica.

Dünyanın en mütevazi ve yoksul devlet başkanı Jose Mujica. Uruguay.

Plan CEIBAL - Her çocuğa bir dizüstü bilgisayar ve bedava İnternet

Uruguay, iki yıllık bir yatırımın sonucunda ilkokul öğrencilerinin tamamına dizüstü bilgisayar dağıtan dünyanın ilk ülkesi oldu. Mümkün olan en yüksek bilgisayar ve internet erişiminin hedeflendiği Plan Ceibal yaklaşımı için 2007 yılında OLPC (Her Çocuğa Bir Bilgisayar) organizasyonundan 380.000 XO laptop sipariş eden ülke, projeyi okul öncesi ve ortaokul döneminde öğrencileriyle genişletmeyi planlıyor. Her Çocuğa Bir Laptop (OLPC), hedefi dünyadaki her çocuğun modern eğitime ulaşmasını sağlamak olan ve kâr amacı gütmeyen bir organizasyon.Uruguay son olarak lise öğrencilerine 90 bin XO dizüstü bilgisayar sağlama kararı verdi. 

Her çocuğa bir bilgisayar

Un Techo Para Mi Pais – Latin Amerika’da yoksullukla savaş

Üniversite öğrencileri ve gençler tarafından yürütülen, kar amacı gütmeyen sivil toplum örgütü UTPMP, 19Güney Amerika ülkesinde gecekondu mahallerinde ve kırsalda aşırı yoksul insanlara geçici ve yaşanabilir evler inşa ediyor. Evde yaşayacak aile ve 8-10 öğrencinin 2 günde inşa ettiği bu ahşap evler, kıtanın en yoksul insanlarını soğuktan, yağmurdan, hayvanlardan ve suçtan koruyor. Gönüllüler yoksul insanlara sağlık, ekonomi, mesleki eğitim, hukuk konularında sosyal eğitim programları sunuyor.

Küçük Uruguaylı yarın bir yuvaya kavuşacak, okulu bırakmak zorunda kalmayacak.

Whisky – Uruguay’dan şahane bir trajikomedi

Türkiye’de gösterime giren ilk Uruguay filmi olan, iki kez izlediğim Whisky filminin adı, Uruguay’da insanların fotoğraf çektirirken gülümsemek için “viski” demelerinden geliyor; ABD’de “cheese” denmesi gibi. Juan Pablo Rebella ile Pablo Stoll’un yönettikleri Whisky, birkaç küçük mekan, üç karakter, az dekor, az diyalog, düşük bütçe ile saf, yalın oyunculuk içeren ve gösterişten uzak bir film. Böyle bir tarz Whisky’yi, psikolojik ve sosyal çatışmaların, karakterlerin vücut hareketleri ve yüz ifadeleri gibi basit ancak etkili anlatım yollarıyla kurulmasını sağlayan, gürültüsüz filmlerden biri haline getiriyor.

2004 yapımı Whisky filmi Uruguay’dan.

Dünyanın en neşeli ve uzun milli marşı

Asıl adı, aynı zamanda ilk satırı “Orientales, la Patria o la Tumba!” (yurttaşlar*, ya anavatan ya ölüm!) olan Uruguay Milli Marşı, 105 ölçü ile en uzun milli marş. Marşın sözlerini, Paraguay Milli Marşını (Paraguayos, República o Muerte) da yazan Francisco Acuña de Figueroa yazdı. Sözler resmi olarak 8 Temmuz 1833 tarihinde milli marş olarak ilan edildi. Müziğini Francisco José Debali ve Fernando Quijano besteledi ve milli marş olarak resmen 25 Temmuz 1848 günü kabul edildi. Dünyanın en neşeli melodili ve uzun milli marşı olanOrientales, la Patria o la Tumba (yurttaşlar, ya anavatan ya ölüm), birçoklarına göre dünyanın en güzel milli marşı kabul ediliyor.

* Buradaki “yurttaşlar” sözcüğünün aslı “Doğulular” (Orientales), Uruguay’ın resmi adı olan República Oriental del Uruguay ifadesinden geliyor. Uruguay’ın kuruluş ismi böyle, burada kast edilen bütünUruguaylılar, bu nedenle çevirirken “yurttaşlar” demek en yakını olur. İspanyollar bölgeye Banda Oriental(Doğu Kıyısı) derlerdi, oradan kalma. 

Orientales, la Patria o la Tumba! milli marşının küçük bir kısmının Türkçe çevirisi:

Yurttaşlar, ya Anavatan ya mezar,

Ya bağımsızlık, ya da şerefimizle ölüm!

Bunu ruhlarımız söylüyor,

Ve biz kahramanlar yerine getiriyoruz!

Özgürlük, özgürlük, yurttaşlar!

Bu çığlık anavatanı kurtardı.

Bu kahramanlık kanlı savaşlarda

Alevlenen ulu coşkudan geliyor.

Hak ettiğimiz zaferin kutsal armağanı bu:

Zalimler titriyor!

Savaşta özgürlüğü haykıracağız,

Ve ölürken çığlığımız özgürlük olacak.

Yurttaşlar, ya ulusumuz ya mezar, Ya bağımsızlık, ya şerefimizle ölüm!..

Uruguay Vatandaşlığına mı Geçsek?

Sadece bulaşıcı hastalığınız olmaması ve aylık 1200 dolar maaşınız olması gerekiyor.

- 3 yıl sonra gerçekten vatandaş olabiliyorsunuz.

- türkiye'de oturma hakkınız var ve türkiye'de normal bir vatandaştan daha ayrıcalıklı yaşıyorsunuz.

- cumhurbaşkanınız maaşınınz %90'nını yoksullara bağışlıyor, tosbağa arabası var ve çiftçilik yapıyor.



- toplam 15.000 asker var ülkede, askerlik zorunlu değil. gay'ler isterse askerlik yapabiliyor.

- esrar yetiştirmek, satmak, tüketmek serbest.

- eşcinsel evliliği serbest.

- kürtaj serbest.

- ülkenin yarısı deist & ateist. dünyada ilk sırada bu özelliğiyle.

- latin kızlar. 

- üst tarafında brezilya, alt tarafında arjantin var. komşularımızla aramız çok iyi.

- bayrakta gülen güneş var. milli marştan mutluluk fışkırıyor.


- halk müziğimiz ise dünyaca ünlü : 

- 2 tane dünya kupamız var. 1930, 1950.

- 19 il, 3 buçuk milyona yakın nüfusla kendi halinde bir ülke.

- eğitime yapılan bütçe ayrımı, savunmaya ayrılan bütçenin yaklaşık 20 katı. dünyadaki "her öğrenciye bir laptop" sistemine ilk geçen ülke.

- güney amerika'nın isviçre'si olarak tanımlanıyor.

- nüfus arasındaki gelir ortalaması çok ama çok yakın. fakir ve zengin kesim çok düşük bir bölümü oluşturuyor.

- ekonomi bakanı, rüşvet almada adı geçtiği için utanıp istifa ediyor.

- milli içecekleri şarap & bal karışımı olan nefis bir tad.

-12 ay ilkbahar tarzında bir iklime sahibiz, havalar pek soğumuyor, çok fazla da ısınmıyor. 

- ayrıca nehir ulaşımı denilen bir şey var, bu sebeple zaten trafik de yok.

- benzin ucuz.

- esrar konusunda da detay istediler. arkadaşlar gramı 1$'dan satılıyor. dikkat edin kestaneyi çizdirmeyin çünkü üst tarafta kolombiya falan var. kokain yasak ülkemizde lütfen.

- ülke çapında wi-fi hedefleniyor. 2010 yılında başlanan projede "eve girince wi-fi'a bağlanmak" yok. havalimanına indiğiniz anda ülkeniz sizi internet bağlantısıyla kucaklıyor.

- youtube ve facebook kapatılmayacak, bunda herkes hemfikir.

eğitim ve dil hakkında da bilgi isteniyor :

eğitim 6 aşamalı, 3 yaşından itibaren başlıyor, 18 yaşına kadar. 

dilleri ispanyolca ve italyanca'nın karışımı gibi.

- medya berraklığı şili'den sonra 2. sırada. tarafsızız derken cidden tarafsızlar. lokal iletişim üst seviyede, ülkemizde çok fazla "mass" olay olmadıgından insanlar kendi bölgesinin tv'sini seyrediyor.

- havalimanımız dünyanın en modern havalimanlarından .